Héhé, hagen

De euforie blijft smeulen, ik woon hier nog altijd, gaarne zelfs, maar met graag zien toom je je plantsoen niet in, wel als je je handen uit de mouwen steekt. Zolang de hagen mijn domein blijven omringen, zal ik ze moeten snoeien.
De eerste keer, op een zonnige dag in die winterse aprilmaand, nam ik mijn snoeischaar ter hand en kortwiekte ik al het uitgroeisel langs mijn kant. Tien bussels snoeihout leverde dat op, een week voor de ophaling door de groendienst van de gemeente op 30 april.

 Een maand later mocht de cipressenhaag eraan geloven maar toen was ik al in het bezit van een haags-heggenschaar wat iets vlotter ging en toch deed ik daar drie dagen over voor de tuinkant.
De straatkant werd een beetje uitgesteld. En wat met de afval want de eerstvolgende ophaling is voor einde november dus vroeg ik toestemming aan de buurman om dat als een soort haksel-bodembedekking te aanzien in die strook van een halve meter tussen ons; twee vliegen in één klap: minder onkruid en ik mijn groen kwijt. De brave man stemde toe al had hij veel liever die strook besproeid.

Pas toen ik op zolder mijn elektrische haagschaar ontdekte vond ik moed om de straatkant verder af te werken maar dan, 'kak', zeg.

Ei zo na zat ik er met mijn teenslippers in. Die viervoeters kunnen er niks aan doen, het is hun baasje dat deze halte toelaat zonder plastic zakjes op zak.
Niet dat er gebrek is aan plaats voor die dieren om hun gevoeg te doen. Enkele meters verder, naast mijn grond, ligt er een publiek grasveld van, ik schat een vier are lekker mals groen gras waar de andere baasjes met leiband halt houden. Nog tien stappen en ze kunnen het bos in om maar te schetsen dat het overal elders kan.
Daar hebben we het op die zonnige dag het volgende op gevonden.

'Ceci-n'est-pas-een-honden-wc', geschreven met een stuk dakpan en de volgende dag al afgespoeld door de regen.
Het is duidelijk dat ze de boodschap niet gelezen hebben want er liggen nog exemplaren klaar.
Met die elektrische haagschaar zie ik het weer helemaal zitten, gaat dat vlug, 'krrrrrrrrr',  in één beweging van onder naar boven. 'k Heb het aan mijn schouder gevoeld die nacht.

En toen die klus geklaard was stond de twintig meter lange haagbeuk alweer te lonken.