Het is simpel hoor, ik ben verhuisd, bijna vijf maanden nu. Het was (weer) liefde op 't eerste zicht en net daarom heb ik me verplicht ander panden te bezoeken maar kwam toch steeds terug naar hier. De good vibrations bleven, telkens opnieuw zag ik een zonnig bungalowtje; ik heb het dan over raampartijen van 2 op 2 naar alle windstreken gericht, met rondom een tuin van circa zeven are in een doodlopende straat en een wijk zonder bussen.Als ze mij komen bezoeken zeg ik het nummer 61 en dan een huis verder want na die laaaaange en hoge cypreshaag aan de straatkant zijn het huisnummer en bel onvindbaar en voor ik er introk ook de ouwerwetse rode Engelse brievenbus. Dat wegsnoeien was mijn eerste werkje en daar heeft de postbode me uitgebreid voor bedankt: 'Als 't reigende, madame, moest ik mijn mouve opstropen of ik was gielegans nat'. Rechts van het huisje begint de enorme oprit die omzoomd is door frisgroene haagbeuk en haaks erop, aan de achterkant een allegaartje van struik en boom met veel en hoge paplaurier, tot slot de linkerkant waar de buurman een omheining gezet heeft van groene 'kunst'stof.
Voorts veel plaveisel en gazon waarop een gamel tuinhuisje zonder deur.
Na een maand wonen was de riolering verstopt, nog een maand verder is een firma in de grond gaan graven om alles te herstellen en zodoende was mijn licht hellend gazon aan de voorkant kapot.
No prob dacht ik, tot die befaamde wolkbreuk op tien mei. Het regende niet alleen in mijn keuken maar ook buiten ontplooide zich een interessant schouwspel van modder dat zich een weg baande naar lagergelegen oorden want het terrein helt aan de straatkant.Wat nu?
Een oplossing zou zich later aanbieden toen het water de grond indrong en de zon voor de rest zorgde, wat overbleef was een aarden baan die bedekt moest worden met...gras.
en een tegel, en nog een, en nog twee
En waar bleef ik met die graszoden?
Goed geraden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten