De lente is pas begonnen en net als het groeiend groen kom ik boven, of beter gezegd, weer buiten.
Hoe ik naar het keren van 't seizoen uitkeek, het heeft geen naam , alleen een tuinfan kan dat weten. We zijn amper een paar weken verder en de tuin is in een wip omgetoverd. Van kaal winters naar fris groen. En plots is er veel te doen.
Nu moet ik al peinzen welk groen er eerst was. De sneeuwklokjes van de buren! Ik heb er meteen enkele uitgespit want die ik verleden jaar gepland had kwamen niet eens uit. Na twee dagen leek het of ze verdwenen waren maar als ik dichter ging kijken dan zag ik dat ze enkel onthoofd waren, verder niks aan de hand, de slakken waren dus ook blij met dat beetje groen.
Dan naar de twee clematissen wezen kijken, de montana had ik niet gesnoeid en overal langs de ranken waren knopjes beloftes te bespeuren. Maar dan die nijdige eenmalige laatste vorst van min 6.
Aaaargh.
En ook de druivelaar weet ervan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten