van buren en tomaten

Het begon klein, met twee tomatenplantjes, gekregen van de vorige buur. Ik tref het met mijn buren telkens ik verhuis. De vorige wist van mijn tomatenliefde af, toen ik nog een serre had. Die ben ik kwijt, ik wist niet wat het zou worden zonder glas, plantte de stekjes aan de zuiderkant, voor het tuinhuisje.

De westenwind hield ik ietwat tegen met een verdwaald stuk vierkanten metalen blad om het jonge groen te beschermen. En zie, het wonder geschiedde. Niet alleen  groeiden mijn twee tomatenplanten - mits veel besproeien toch wel - zienderogen,

 ze schonken me ook véél vruchten, wel vijftig !

Op een dag besefte ik dat ik vergeten was te dieven, al een tijdje want de okselknoppen
hadden een behoorlijke lengte. Een stevige stengel ook, dus plantte ik ook die in de grond, een stuk of vijf, naast en tussen de pompoenen. Je weet nooit of het zal lukken, het was een ingeving, spontanous farming of zo. Ik steek graag stokken in d'aard.

Wel, op hun beurt schoten ze uit de grond, vormden als vanzelfsprekend bloempjes en tomaatjes.
Tot laat in de herfst heb ik ook daarvan tomaten geoogst.

Vandaag hernieuwd de cyclus zich. Daar was diezelfde buurman weer ...