lak aan slak

pompoenweelde

Dezelfde buurman van toen ik nog op de boerderij met serre woonde schonk me twee schattige pompoenplantjes. Mijn ervaring met pompoenen is miniem. Ik hou van de plant en heb het een paar jaren geprobeerd. Eén hele pompoen heb ik al ooit eens kunnen oogsten. Maar we geven de moed niet op, een gekregen plant is er een om te koesteren en naast het tuinhuisje stak ik ze voorzichtig in de grond.
Dat er na één dag een plant voor de helft door de slakken opgegeten was heeft me naar een tuincentra geleid, ik had het wel gehad met de slakken. Eierschelpen, stokjes, koffiegruis ten spijt, trop is teveel, de grove middelen dan maar: de spuuglelijke blauwe korrel.

De volgende dagen lag het vol schuimbekkende slakken, spijtig voor die beestjes maar mijn pompoenplantjes konden zich herpakken en hoe.  Terzelfdertijd ontsproten twee 'andere' pompoenplaten uit de composthoop daar vlakbij, ik had er plots vier!

In een mum van tijd was heel het perk en pad vol blad, een onwaarschijnlijke bedrijvigheid, het groeien gebeurde terwijl ik erop stond te kijken. Zoiets als 'uit zijn voegen barsten'. Ik liet het zijn gang gaan, wist niet of ik die veelarmige octopussen moest intomen of niet. Elke dag wat nieuws, nog een rank, een bloem, een tentakel die zich aan god-weet-wat optrok. Het ging naar de haag, boven de haag, over de haag, tot ver bij de achterbuur.

 Ik had de bloemen kunnen frituren maar ik zag ze liever in een vaas.

Doorheen de woestenij kon ik de pompoenen niet zien. Het pad moest ik noodgedwongen vrijmaken om naar de composthoop te kunnen, daarbij kwam een jonge pompoen bloot en trapte ik per ongeluk op zijn voedende stengel. Boos om mijn eigen onhandigheid maar gek genoeg is die blijven groeien.

Twee soorten had ik: ronde oranje pompoen met harde schil en aardsmaak en grote gele met zachte schil en een heerlijk aroma bij het opensnijden.

Al bij al heb ik er acht geoogst waarvan één op anderhalve meter hoog, verscholen tussen de paplaurierhaag. En toen kwam de kookpot boven voor pompoenrisotto, pompeonpannenkoeken,  liters soep gemaakt, bokalen confituur gevuld en uitgedeeld, wel honderd pompoenpitten gedroogd en bewaard.

Veel Magnums gegeten om het zaaisel te kunnen onderscheiden

van buren en tomaten

Het begon klein, met twee tomatenplantjes, gekregen van de vorige buur. Ik tref het met mijn buren telkens ik verhuis. De vorige wist van mijn tomatenliefde af, toen ik nog een serre had. Die ben ik kwijt, ik wist niet wat het zou worden zonder glas, plantte de stekjes aan de zuiderkant, voor het tuinhuisje.

De westenwind hield ik ietwat tegen met een verdwaald stuk vierkanten metalen blad om het jonge groen te beschermen. En zie, het wonder geschiedde. Niet alleen  groeiden mijn twee tomatenplanten - mits veel besproeien toch wel - zienderogen,

 ze schonken me ook véél vruchten, wel vijftig !

Op een dag besefte ik dat ik vergeten was te dieven, al een tijdje want de okselknoppen
hadden een behoorlijke lengte. Een stevige stengel ook, dus plantte ik ook die in de grond, een stuk of vijf, naast en tussen de pompoenen. Je weet nooit of het zal lukken, het was een ingeving, spontanous farming of zo. Ik steek graag stokken in d'aard.

Wel, op hun beurt schoten ze uit de grond, vormden als vanzelfsprekend bloempjes en tomaatjes.
Tot laat in de herfst heb ik ook daarvan tomaten geoogst.

Vandaag hernieuwd de cyclus zich. Daar was diezelfde buurman weer ...